Assalamualaikum. Oh lamanya aku tinggalkan dunia blog aku ni. Atau lebih tepat lagi, aku dah lama tak online! Betapa sedih kehidupan aku kat Maran ni. Tanpa keluarga di sisi. Tanpa shopping mall di bandar. Tanpa internet di rumah. Dan lebih haru lagi, TANPA RUMAH sendiri! :(( Sedih memang sedih. Aku duduk menumpang kat rumah orang je ni. Haihhh. Bukannya aku tak cari kuarters. Dah habis aku naik turun semua blok kat kuarters guru tu. Tapi hampa. Asal 4th and 5th floor je semua rumah kosong. Takkan aku nak duduk situ sorang2 tanpa jiran sebelah menyebelah kottt. Dah la aku dengar kat situ ada macam2. Ishhhh! Sumpah aku takmau~~~ Nak balikk wehhh nak balikkkkkk!!!! :((
Rasa macam nak mintak tukar negeri terus ok! Tak tahan la. Aku boringgg sangat kat sini. Huhu. Cuma yang bestnya kat sini, aku dapat hidup udara segar tanpa pencemaran. Jadi, seharusnya kau boleh bayangkan di mana aku hidup kan. Hoohohoo. Sekolah alhamdulillah ok. Harap2 sampai aku habis berkhidmat kat sini akan terus ok lah kan. Aaamiin.
Actually last week aku baru je balik rumah ayah ibu. Ntah kenapa aku tiba2 nangis2 rasa nak balik rumah last week. Aku pun pelik. Aku fikir2 maybe sebab aku tak berapa nak sihat sepanjang minggu tu. Hmmm. So, aku pun decide balik Jumaat. Maka, siap dah barang semua aku bawak pegi sekolah. Senang, balik sekolah aku terus pecut ke Klang. Suddenly dalam pukul 11 macam tu Akak call. Berita sedih la beb. Makcik aku koma. :(( Last aku jumpa makcik aku ni ataupun lebih glamor dengan panggilan Ayong adalah masa raya puasa baru ni. Haihhh. Bila aku fikir2, mungkin ni la sebabnya tiba2 aku menangis teringat sangat kat rumah dan decide nak balik. Dengar je berita tu, aku rasa macam nak balik dan2 tu jugak la kan. Tak sabar dah ni. Tapi berlagak cool. Padahal dalam hati Allah je la yang tau perasaan aku. And finally sampai jugak masanya untuk pulang. 12.30 aku bertolak dari sekolah. Kalau ikut hati nak tekan minyak sampai habis biar cepat sampai. Tapi teringat pulak pesanan orang tersayang "Adik, jangan rush tau. Inshallah Ayong takde apa2." So, tiap kali nak laju sikit je, teringat. Tapi perut bergendang gendut pulak masa tu. Satu makanan pun tak masuk dalam perut aku sejak pagi. Mau tak lapar. Last2 aku berenti kat Genting Sempah. Drive Thru McD and rehat jap. Then, rasa segar sikit, aku bertolak terus ke Klang. Mula2 bercadang nak terus ke Hospital Banting. Tapi, ibu call pulak bagitau dah nak bawak Ayong pegi Hospital Klang. So, daripada situ aku dapat agak keadaan Ayong memang amat kritikal. Kalau tak, takkan dihantar ke Klang. Tapi ibu cakap lagi suruh aku terus balik rumah je dulu sebab ambulans tak sampai2 lagi. Ok then, aku terus ke rumah. Sampai depan rumah around 3.30pm. Haihh. Aku tak bawak kunci pulak. Duk je la dalam kereta tunggu ibu ayah sampai. Then ibu call lagi bagitau ambulans dah lepas. Aku pun apa lagi, terus je la tuju ke spital. Tunggu kat emergency.
Tak lama aku berdiri depan emergency entrance tu, ambulans dari Banting pun sampai. Aku pun terus kejar dan tanya betul ke tu makcik aku sebab aku dah tak cam dengan wayar berselirat sana sini kat muka, tangan and badan dia. :( Sedih sangat tengok keadaan dia masa tu. Dengan bantuan oksigen 100%. Nampak sangat lemah. Ibu dah bagitau aku yang Ayong kena strok sekali. So, sebelah kanan memang dah tak function. Kesiann sangat. Then, nurse mintak aku tengok kertas yang ada atas stretcher tu. Betul. Itu Ayong. ;( Ya Allah, jangan lah kau seksa Ayong macam ni. :( Then, aku tanya lagi kat nurse tu boleh tak aku ikut masuk emergency room and nurse tu cakap boleh. Maka, pergilah aku ikut diorang menolak Ayong masuk ke critical zone. Memang Ayong tak sedar. Sesekali aku nampak dia macam menahan sakit. Badan terangkat2. Sedihnyeeee. Tapi aku tak kuat nak pegi tepi dia. Aku sedih sangat. Borak2 dengan nurse, tengok diorang buat itu ini, last2 aku kena klua. Doctor suruh klua. Maka, tunggu la pulak kat luar. Keluar2 je nampak ibu, kakak2 ipar, sepupu aku, and makcik aku (adik ibu). Tunggu punya tunggu punya tunggu, Ayong dimasukkan dalam ICU wad 7B. Tak lama lepas tu, Akak pun sampai. Akak terus pergi tepi Ayong panggil2 Ayong. Nampak Ayong macam menyahut masa Akak panggil walaupun lemah. ;( Sakitnya aku tengok dia dalam keadaan macam tu. :(
Esoknya, (Sabtu) aku pegi hospital nak tengok Ayong. Masa ni nampak makin teruk. Ayong dah tak respon. Diammm je. Nampak sangat sangat lemah. Keadaan pun tak stabil. Ya Allah. Kuatkanlah semangat Ayong.
Hari Ahad, aku pergi tengok lagi for the last time. Sebab petang tu aku plan nak balik semula ke Maran. Tapi, bila tengok Ayong kali ni, aku rasa lain. Lain sangat2. Rasa macam dah takkan jumpa Ayong lagi lepas ni. ;( Sebelum balik, aku cium Ayong puas2. Tapi tak jugak puas2. Kenapa ye? Balik dari hospital, aku terus pack barang2. Hati ni berattt sangat nak balik. Tak tau la kenapa. Tapi memang betul2 taknak balik. Dalam kepala otak ni fikir yang buruk2 je. And finally aku buat keputusan untuk tak balik Maran. Aku nak balik hari Isnin. So, ok lah. Lega rasa tak payah balik. Anak Ayong yang sulong jaga Ayong malam tu. Yang bongsu kat rumah aku sama2 dengan makcik aku. Lepas Maghrib, aku ajak diorang makan. Tapi diorang cuma jawab "Nak makan? Nak pegi hospital ni." Eh kenapaaaaaaaa??? Hati aku mula dah rasa tak sedap ni. Rupanya anak Ayong yang sulong tu call bagitau, doctor minta adik beradik n anak2 Ayong datang untuk berbincang sesuatu. Diorang nak guna bendalah yang macam seterika tu. Ish! Kau gila ke apa? Sakit la Ayong dol! Masa tu Ayong dah kritikal sangat. Doctor suruh get ready sebab anytime Ayong boleh pergi. Ya Allah. Sedihnya. Tapi kalau itu lah yang terbaik untuk Ayong. Kami redha.
Tidur kami sekeluarga malam tu memang tak lena sebab takut kalau apa2 jadi. Tiba2 pukul 4.30am, phone Cik Ying bunyik. Masing2 terus terbeliak bijik mata nak tau berita. Abang Ajib bagitau Ayong dah nazak. Ya Allah, dah tiba ke masa Ayong untuk pergi mengadapMu? Bersediakah kami semua? Macam2 dalam kepala kitorang semua masa tu. Tak tau dah nak fikir apa lagi. Kalau betul masa Ayong dah sampai, semoga dia pergi dengan tenang ya Allah. Walau macamana sekalipun kami sayangkan Ayong, Allah tetap lebih menyayanginya. Akhirnya, Ayong pergi mengadap Illahi pada 4.50am hari Isnin. Al-fatihah.
Ya Allah, tempatkanlah Ayong bersama golongan mu'minin dan mu'minat. Semoga roh arwah Ayong @ Norliah binti Ahmad dilimpahi rahmat dariMu ya Allah yang Maha Pemurah. Al-fatihah.
Rasa macam nak mintak tukar negeri terus ok! Tak tahan la. Aku boringgg sangat kat sini. Huhu. Cuma yang bestnya kat sini, aku dapat hidup udara segar tanpa pencemaran. Jadi, seharusnya kau boleh bayangkan di mana aku hidup kan. Hoohohoo. Sekolah alhamdulillah ok. Harap2 sampai aku habis berkhidmat kat sini akan terus ok lah kan. Aaamiin.
Actually last week aku baru je balik rumah ayah ibu. Ntah kenapa aku tiba2 nangis2 rasa nak balik rumah last week. Aku pun pelik. Aku fikir2 maybe sebab aku tak berapa nak sihat sepanjang minggu tu. Hmmm. So, aku pun decide balik Jumaat. Maka, siap dah barang semua aku bawak pegi sekolah. Senang, balik sekolah aku terus pecut ke Klang. Suddenly dalam pukul 11 macam tu Akak call. Berita sedih la beb. Makcik aku koma. :(( Last aku jumpa makcik aku ni ataupun lebih glamor dengan panggilan Ayong adalah masa raya puasa baru ni. Haihhh. Bila aku fikir2, mungkin ni la sebabnya tiba2 aku menangis teringat sangat kat rumah dan decide nak balik. Dengar je berita tu, aku rasa macam nak balik dan2 tu jugak la kan. Tak sabar dah ni. Tapi berlagak cool. Padahal dalam hati Allah je la yang tau perasaan aku. And finally sampai jugak masanya untuk pulang. 12.30 aku bertolak dari sekolah. Kalau ikut hati nak tekan minyak sampai habis biar cepat sampai. Tapi teringat pulak pesanan orang tersayang "Adik, jangan rush tau. Inshallah Ayong takde apa2." So, tiap kali nak laju sikit je, teringat. Tapi perut bergendang gendut pulak masa tu. Satu makanan pun tak masuk dalam perut aku sejak pagi. Mau tak lapar. Last2 aku berenti kat Genting Sempah. Drive Thru McD and rehat jap. Then, rasa segar sikit, aku bertolak terus ke Klang. Mula2 bercadang nak terus ke Hospital Banting. Tapi, ibu call pulak bagitau dah nak bawak Ayong pegi Hospital Klang. So, daripada situ aku dapat agak keadaan Ayong memang amat kritikal. Kalau tak, takkan dihantar ke Klang. Tapi ibu cakap lagi suruh aku terus balik rumah je dulu sebab ambulans tak sampai2 lagi. Ok then, aku terus ke rumah. Sampai depan rumah around 3.30pm. Haihh. Aku tak bawak kunci pulak. Duk je la dalam kereta tunggu ibu ayah sampai. Then ibu call lagi bagitau ambulans dah lepas. Aku pun apa lagi, terus je la tuju ke spital. Tunggu kat emergency.
Tak lama aku berdiri depan emergency entrance tu, ambulans dari Banting pun sampai. Aku pun terus kejar dan tanya betul ke tu makcik aku sebab aku dah tak cam dengan wayar berselirat sana sini kat muka, tangan and badan dia. :( Sedih sangat tengok keadaan dia masa tu. Dengan bantuan oksigen 100%. Nampak sangat lemah. Ibu dah bagitau aku yang Ayong kena strok sekali. So, sebelah kanan memang dah tak function. Kesiann sangat. Then, nurse mintak aku tengok kertas yang ada atas stretcher tu. Betul. Itu Ayong. ;( Ya Allah, jangan lah kau seksa Ayong macam ni. :( Then, aku tanya lagi kat nurse tu boleh tak aku ikut masuk emergency room and nurse tu cakap boleh. Maka, pergilah aku ikut diorang menolak Ayong masuk ke critical zone. Memang Ayong tak sedar. Sesekali aku nampak dia macam menahan sakit. Badan terangkat2. Sedihnyeeee. Tapi aku tak kuat nak pegi tepi dia. Aku sedih sangat. Borak2 dengan nurse, tengok diorang buat itu ini, last2 aku kena klua. Doctor suruh klua. Maka, tunggu la pulak kat luar. Keluar2 je nampak ibu, kakak2 ipar, sepupu aku, and makcik aku (adik ibu). Tunggu punya tunggu punya tunggu, Ayong dimasukkan dalam ICU wad 7B. Tak lama lepas tu, Akak pun sampai. Akak terus pergi tepi Ayong panggil2 Ayong. Nampak Ayong macam menyahut masa Akak panggil walaupun lemah. ;( Sakitnya aku tengok dia dalam keadaan macam tu. :(
Esoknya, (Sabtu) aku pegi hospital nak tengok Ayong. Masa ni nampak makin teruk. Ayong dah tak respon. Diammm je. Nampak sangat sangat lemah. Keadaan pun tak stabil. Ya Allah. Kuatkanlah semangat Ayong.
Hari Ahad, aku pergi tengok lagi for the last time. Sebab petang tu aku plan nak balik semula ke Maran. Tapi, bila tengok Ayong kali ni, aku rasa lain. Lain sangat2. Rasa macam dah takkan jumpa Ayong lagi lepas ni. ;( Sebelum balik, aku cium Ayong puas2. Tapi tak jugak puas2. Kenapa ye? Balik dari hospital, aku terus pack barang2. Hati ni berattt sangat nak balik. Tak tau la kenapa. Tapi memang betul2 taknak balik. Dalam kepala otak ni fikir yang buruk2 je. And finally aku buat keputusan untuk tak balik Maran. Aku nak balik hari Isnin. So, ok lah. Lega rasa tak payah balik. Anak Ayong yang sulong jaga Ayong malam tu. Yang bongsu kat rumah aku sama2 dengan makcik aku. Lepas Maghrib, aku ajak diorang makan. Tapi diorang cuma jawab "Nak makan? Nak pegi hospital ni." Eh kenapaaaaaaaa??? Hati aku mula dah rasa tak sedap ni. Rupanya anak Ayong yang sulong tu call bagitau, doctor minta adik beradik n anak2 Ayong datang untuk berbincang sesuatu. Diorang nak guna bendalah yang macam seterika tu. Ish! Kau gila ke apa? Sakit la Ayong dol! Masa tu Ayong dah kritikal sangat. Doctor suruh get ready sebab anytime Ayong boleh pergi. Ya Allah. Sedihnya. Tapi kalau itu lah yang terbaik untuk Ayong. Kami redha.
Tidur kami sekeluarga malam tu memang tak lena sebab takut kalau apa2 jadi. Tiba2 pukul 4.30am, phone Cik Ying bunyik. Masing2 terus terbeliak bijik mata nak tau berita. Abang Ajib bagitau Ayong dah nazak. Ya Allah, dah tiba ke masa Ayong untuk pergi mengadapMu? Bersediakah kami semua? Macam2 dalam kepala kitorang semua masa tu. Tak tau dah nak fikir apa lagi. Kalau betul masa Ayong dah sampai, semoga dia pergi dengan tenang ya Allah. Walau macamana sekalipun kami sayangkan Ayong, Allah tetap lebih menyayanginya. Akhirnya, Ayong pergi mengadap Illahi pada 4.50am hari Isnin. Al-fatihah.
Ya Allah, tempatkanlah Ayong bersama golongan mu'minin dan mu'minat. Semoga roh arwah Ayong @ Norliah binti Ahmad dilimpahi rahmat dariMu ya Allah yang Maha Pemurah. Al-fatihah.





